Voor de ene is het een persoon, een huisdier, een ketting, een souvenir, voor de ander een plek, een hobby, een sport, muziek, structuur, een camionette…

Houvast

De vraag die ons deze week meer dan ooit vasthield. 

Aan wat hou je je vast wanneer je geen sociaal vangnet hebt. Hoe heb je lief als je zelf geen liefde gekend hebt? Hoe blijf je jezelf opladen wanneer het leven je telkens opnieuw onderuit haalt? 

Op zoek naar antwoorden mengen we ons in de gezellige drukte van verschillende organisaties (Ibis Koninklijk Werk, CAW Oostende, Betonne Jeugd), die zich het lot van kwetsbare groepen aantrekken. En spreken mensen die we onderweg tegenkomen. Mensen die een zware rugzak met zich meedragen, jong en oud, uit alle lagen van de maatschappij. Onder het koken, voetballen, en afwassen door ontplooien zich verhalen. Absurde, eerlijke, onrechtvaardige, ontroerende, pijnlijke, tedere en soms grappige verhalen over vallen en opstaan. De façade valt weg. Gezichten krijgen een naam. Littekens worden zichtbaar. Het ongrijpbare wordt tastbaar. Wat ver van ons bed lijkt wordt heel herkenbaar. Een spiegel. Het (over)leven zoals het is. In z’n puurste vorm.

En bij mij… Is het liefde? Of is het hoop? Zelfs wanneer alle hoop dreigt verloren. Of schuilt het eerder in die onverwachte gelukjes die vaak in de kleinste hoekjes verborgen zijn, die kippenvelmomentjes? Of is het schrijven, creativiteit wat mij rechthoudt? Of gaat vasthouden eerder over loslaten? Of denk ik gewoon te veel? De zege en de vloek van een schrijver…

Hoe meer ik in gesprek ga, hoe luider mijn monoloog wordt. Hoe verder ik ga, hoe vager het zicht wordt. Hoe meer ik mezelf zoek, hoe meer ik mezelf verlies. 

Maar net zoals de weg ernaartoe vaak belangrijker is dan de bestemming, zijn de vragen misschien wel belangrijker dan het antwoord?  

 

Ø

Foto's: Michiel De Baets

Ondertussen 3 jaar geleden. In Parijs. Het geluk aan mijn zij. Mijn mama, zus en papa aan de ene kant, mijn lief aan de andere kant. De wereld aan mijn voeten. Omgeven door liefde. “Nu heb ik echt alles”, hoor ik mezelf nog denken.

Drie weken later… Mijn mama gediagnostiseerd met huidkanker. Ongeneselijk. Tijd? Onbepaald.

Het kantelpunt in mijn leven, of zoals mijn zus het zo mooi weet te verwoorden “Het begin van het einde (van alles)”.

Afscheid nemen voor eeuwig, hoe doe je dat zelfs? Aan wat hou je je vast wanneer je hele bestaan aan diggelen ligt, wanneer de wortels van onder je voeten getrokken worden, wanneer je op losse grond beweegt? 

Of ik wilde meegaan als schrijfster op een boot naar de horizon? Een verhaal over evenwicht. Over houvast. Als lokale bewoner van limboland was dit een uitdaging die ik maar al te graag aanging. 

In een voortraject reizen we het land af op zoek naar rekruten, naar verhalen.We gaan op zoek naar schone verhalen, sterke verhalen. “Erge verhalen”, verbetert iemand ons tijdens een eerste gesprekkenronde. Kwetsbare verhalen. Grote verhalen. Kleine verhalen.

Een symbolische reis. Een evenwichtsoefening tussen de wil ons te verliezen, en de drang naar stabiliteit en zekerheid, tussen vasthouden en loslaten, tussen het verleden en de toekomst, tussen het gekende en het onbekende. Een zoektocht die, zoals elke reis, eindigt bij onszelf. En vooral, een herinnering aan hoe sterk we allen zijn en hoe makkelijk we kunnen breken.

 

Ø