Ondertussen 3 jaar geleden. In Parijs. Het geluk aan mijn zij. Mijn mama, zus en papa aan de ene kant, mijn lief aan de andere kant. De wereld aan mijn voeten. Omgeven door liefde. “Nu heb ik echt alles”, hoor ik mezelf nog denken.

Drie weken later… Mijn mama gediagnostiseerd met huidkanker. Ongeneselijk. Tijd? Onbepaald.

Het kantelpunt in mijn leven, of zoals mijn zus het zo mooi weet te verwoorden “Het begin van het einde (van alles)”.

Afscheid nemen voor eeuwig, hoe doe je dat zelfs? Aan wat hou je je vast wanneer je hele bestaan aan diggelen ligt, wanneer de wortels van onder je voeten getrokken worden, wanneer je op losse grond beweegt? 

Of ik wilde meegaan als schrijfster op een boot naar de horizon? Een verhaal over evenwicht. Over houvast. Als lokale bewoner van limboland was dit een uitdaging die ik maar al te graag aanging. 

In een voortraject reizen we het land af op zoek naar rekruten, naar verhalen.We gaan op zoek naar schone verhalen, sterke verhalen. “Erge verhalen”, verbetert iemand ons tijdens een eerste gesprekkenronde. Kwetsbare verhalen. Grote verhalen. Kleine verhalen.

Een symbolische reis. Een evenwichtsoefening tussen de wil ons te verliezen, en de drang naar stabiliteit en zekerheid, tussen vasthouden en loslaten, tussen het verleden en de toekomst, tussen het gekende en het onbekende. Een zoektocht die, zoals elke reis, eindigt bij onszelf. En vooral, een herinnering aan hoe sterk we allen zijn en hoe makkelijk we kunnen breken.

 

Ø