Eén eigenschap die ik gemeen had met haar, en nog steeds tracht uit te dragen, is een passie voor al wat mooi is. Een oog voor de subtiele details die vaak over het oog gezien worden, maar die het leven in essentie mooi maken. De magie van de perfecte imperfectie. Een levensstijl. Ook wel 'Wabi-Sabi' in het Japans. De gave het vanzelfsprekende helemaal niet als vanzelfsprekend te ervaren. Het tussen de lijnen door lezen. Het grote geluk zien in die kleine momentjes. 

Zoals zij mijn zus en mijzelf altijd attent maakte op het uur blauw. Haar aanstekelijke enthousiasme. Het magische uur. Haar passie voor het leven. En niet toevallig het uur waarop ze stierf. Op een maandag… Een blauwe maandag. Gisteren anderhalf jaar geleden.

Wat heel mooi is zonder dat het veel uitleg behoeft. Wat ons overstijgt. Waar we stil van worden. De geheimen van het universum. 

Zoals het gevoel dat we kunnen krijgen wanneer we kijken naar een boot die in de verte verdwijnt, of de zon die ondergaat… Tegelijkertijd geconfronteerd met de eindigheid en oneindigheid van ons bestaan. Een gevoel van schoonheid onlosmakelijk verbonden met vergankelijkheid. In het Japans 'Yügen', een vertakking van het bredere 'Wabi-Sabi'. 

Geheel in lijn met deze filosofie bereidt schipper Eddy ons voor op de bootreis, een terugkeer naar het simpele leven, zoals hij het altijd heeft ervaren. Geen wifi, geen gsm, geen beïnvloeding van buitenaf, geen oordeel, enkel een reis naar binnen, één met onszelf, de andere opvarenden en de natuur. Hier en nu. 

Het doel? Ik vraag het sommige opvarenden. Vergeten van het verleden of een nieuwe toekomst tegemoet, een vorig hoofdstuk afsluiten, of een nieuw schrijven? Het is een dunne lijn, net als de horizon. Misschien is het doel wel het aanvaarden van die eindigheid, het vergankelijke omarmen?

Net zoals dat cadeau voor mijn mama  toen ze ziek was. Een boekje zonder begin en eind volgens de Japanse traditie. En haar geruststellende woorden die weerklinken: "In the end everything will be okay. If it’s not, it’s not the end."

 

Foto's: Michiel De Baets - Chambrang Photography