Op weg naar het station kwam ik voorbij een groep onbesliste toeristen. Één persoon in de groep zei al lachend “Och ja, als we niet weten waarnaartoe kunnen we ook niet verloren lopen”. 

Dit is exact wat ik voel. Altijd onderweg… al weet ik niet waarnaartoe. Als het leven een continue reis op weg naar een onbekende bestemming. In het midden van twee stations. Tussen nergens en ergens. 

Tussenin. Net als de horizon niet wetend of het tot de zee of de lucht behoort, of beiden. Als het getij. Getwijfel. Mijn eeuwige twijfel. De zee. Niet zeker. Een golf drijvend tussen de oceaan en het strand. Flirtend met de oevers van het onbekende. Het leven op de rand. Eb en vloed. Alnaargelang ons gemoed. Ieder verhaal en ieder één kent een dubbele kant. En de waarheid. De ware ons ligt ergens… tussen in

Eén groep deed het ons voor. Opnieuw vinden we onze inspiratie in Japan. “The play have a house”, een collectief van mensen met verschillende achtergronden en verschillende skills die vijf dagen reilen en zeilen in een zelfgebouwd drijvend huis tussen Kyoto en Osaka. Een sociaal experiment, een uitdaging waarvan het resultaat niet vastligt. Een reis waarvan de bestemming niet vastligt. Het dagelijkse leven als kunst. Varen. Ervaring. Daar gaand waar de wateren en de wind ons drijven. Vertrouwend op de stroom… en op elkaar. Samen… drijven. Ook wij gaan samen dit schip doen varen. Koken. Knopen leggen. Zeilen. We trekken aan hetzelfde zeel, we zitten in hetzelfde schuitje… En we zetten andere clichés kracht bij. Elkaars sterktes… en zwaktes leren kennen.

Onzeker welke richting we opgaan…

En op weg naar onze bestemming lijkt onze koers nu al te veranderen. Door storm op zee  moeten we onze aankomst een dag vervroegen. Onderworpen aan de natuur, onderhevig aan de wetten van tijd en verandering... Of zoals opvarende Virginia mooi weet te verwoorden “Op weg naar het doel, vervaagt het doel”. 

Ochja zo kunnen we de weg niet verliezen, toch?

 

Foto's: Michiel De Baets - Chambrang Photography