Soms wil ik zwijgen, slechts stilte schrijven. Ontsnappen in mezelf. Denkend dat daar de uitweg ligt. Soms wordt mijn eigen wereld dan heel klein. Zo klein dat ik er claustrofobisch zou worden.  Alsof je met een verrekijker kijkt en alles beangstigend groot lijkt.

Mateo draait de verrekijker. Alles lijkt nu beduidend kleiner. Wat een veertienjarige en een simpel voorwerp je kunnen leren…

De weg naar binnen is inderdaad belangrijk. Maar de omgekeerde weg, die naar buiten, is minstens even of zelfs belangrijker. Uit onszelf treden. Onszelf relativeren. Andere perspectieven. Andere horizonten opzoeken. 

Een wankel evenwicht tussen binnen en buiten. Tussen vergeten en herinneren. Tussen dicht en ver. Tussen introvert en extravert. Tussen uiterlijke schijn en gevoel. Als een spiegel, een gepolijst oppervlak die niet door zich laat kijken, en alle onzekerheden die daarbij komen kijken. Alsof er verwachtingen worden geschept die niet kunnen worden ingelost. 

We varen weg. De stad wordt kleiner en kleiner. De mist steekt op. Vast wordt steeds meer vloeibaar. Tot er alleen nog maar oceaan is. En wetende dat die oceaan zich oneindig ver uitstrekt, was genoeg om te weten dat ons eigen verhaal verdergaat, en dat en dat we nog een hele weg voor de boeg hebben. 

De zeilen gaan op. Ik sluit m’n ogen.

Soms is het juist de weg naar buiten die ons dichter brengt bij onszelf…

Foto's: Michiel De Baets - Chambrang photography