We schreeuwen. Niemand kan ons horen. Enkel de zee. Een stille getuige. 

We dansen. Niemand kan ons zien. 

Morgen is ver weg. Daar is ver weg. 

De elasticiteit van tijd en ruimte. De uitgestrektheid van de open lucht. 

We zingen. 

We drinken.

We reiken onze armen naar de hemel. Dankbaar

Het is nacht, maar we voelen ons licht. Ons silhouette mengt zich onder andere hemellichamen. 

We sluiten onze ogen. Om beter te zien. Om meer te voelen. 

Hoog… Hoger… Hoogst is nooit hoog genoeg. 

We draaien rond. Om alle windrichtingen te voelen. Tot we een vast punt vinden. Als een passer. De contouren van een cirkel. Geen begin en geen eind. 

Meer… Meer… Geef ons meer. Meest is nooit genoeg.

Laat ons heel dicht dansen en het steken op de wind. Laat ons heel veel drinken en het steken op ons evenwicht. Het ritme van de golven.

Laat ons dansen waar de lucht in de zee overvloeit. Waar herinnering eindigt en droom begint. Waar liefde heerst.

Ver... Verder... Verst is nooit ver genoeg.

Alsof je door me danst. Alsof je door me spreekt. Alsof je door me schrijft.

Een oude ziel in een jong lichaam.

Ik val in slaap. 

In je schoot. Tot voorbij de tijd. Tot voorbij de dood. 

En het water als een fluwelen deken rond me plooit.

Terug naar waar alles eens begon, 

Maken we de cirkel weer rond 

en op de achtergrond, 

een nieuwe horizon.

 

Foto's: Michiel De Baets - Chambrang photography