De zoektocht gaat verder. De steekproef van verdriet. Op zoek naar verlaten plekken in het geheugen. Mensen die al vele waters doorzwommen hebben. Hoofdstukken die liever niet luidop worden gelezen worden gehoord. Het komt allemaal heel dicht. Te dicht.

"Schipper mag ik overvaren"? Een spel waarbij de verliezer wint. Maar wat graag zouden we allen de oversteek maken. Opnieuw beginnen. Een propere lei… Een leidraad. Een houvast. Hou me vast alstublieft!

Ondertussen zijn we voltallig. Schipper, kok, cameraman, kok, fotograaf, kunstenaar, ikzelf... Verschillende leeftijden, verschillende achtergronden... in hetzelfde schuitje. Er is geen onderscheid tussen bemanning en opvarenden. Net zoals er geen delen zijn apart van het geheel. Want hoe anders de wereld der verschillen overbruggen dan zelf die brug te vormen. Elk van ons? Als observator en co-creator... Op zoek naar wat ons verbindt... Eén gemene deler die uit de stemmen spreekt en waar we altijd op kunnen terugvallen is er alleszins: een enorme veerkracht.

Tijdens een wandeling in Brugge, passeer ik, niet toevallig in het minnewaterpark, naar 'minne', de achternaam van mijn mama en ‘Liefde’ in het Middelnederlands langs volgende tekst: 

“Van wat voorbij is, hoor je de slag in het water en van de spatten blijft alleen de spot die het leven drijft. Het water is weer rustig. Het vergeet zo vlug zijn rimpels.”

 

Screen Shot 2018-03-08 at 09.38.46.png